نيز از همين جهت بد است . پس ما نبايد راضى باشيم به گناهان خودمان و ديگران به بهانه رضا به قضا . اختلاف اهل توحيد و ديگران در ماهيت گناهان است . از نظر اهل توحيد هر وجودى و خلق و فعل وجودى از خداست و ماهيت گناهان عدمى است ، پس راضى نبودن به گناهان مضر به توحيد نيست . ولى از نظر غير آنها به طور كلى كارهاى وجودى بر دو قسم است : بعضى منتسب به خداست و بعضى نيست . 12 . در رساله قشيريه ، صفحه 97 ، مىگويد : و اعلم ان الواجب على العبد ان يرضى بالقضاء الذى امر بالرضا به اذ ليس كل ما هو بقضائه يجوز للعبد او يجب عليه الرضا به كالمعاصى و فنون محن المسلمين . . . اين بيان نوعى تخصيص است در رضا به قضا ، يعنى به بعضى قضاها بايد راضى بود و به بعضى نه . ولى اين بيان صحيح نيست ، رضا به قضا تخصيص بردار نيست . راه جمع صحيح همان است كه ما در حاشيه اسفار ، جلد 3 ، صفحه . . . گفته‌ايم . در اسفار سخن خواجه و عقيده ميرداماد و نظر خود صدرا در اين مطلب نقل شده است . رجوع شود [ در ] همين مسأله به مثنوى ، جلد . . . صفحه . . . 13 . ايضاً : و اعلم ان العبد لايكاد يرضى عن الحق سبحانه الَّا بعد ان يرضى عنه الحق سبحانه ، لان الله عزوجل قال : رضىا لله عنهم و رضوا عنه . 14 . ايضاً صفحه 98 : قال الواسطى : استعمل الرضا جهدك و لاتدع الرضا يستعملك